Şakir Gökçe köşe yazıları

Havanın kapalı olduğu kış günlerinde, kurşuni bir renge bürünen deniz ile arkasında yükselen karlı dağlar arasına sıkışmış olan şehirde; sabahın ilk ışıklarıyla başlayan yağmur öğleye doğru kesilmişti. Sokak kenarlarından akan sular, kavşaklarda diğer sokaklardan gelenlerle birleşerek caddelere, oradan da denize doğru ilerliyordu .Ancak gökyüzü halen lacivertsi bulutlarla kaplı olduğu için güneş bir türlü kendini gösterme şansını bulamamıştı.Yağmurun bastırmasıyla, kendilerini en yakın kapalı yerlere atan insanlar,yağmurun dinmesi ile yeniden şehrin kaldırımlarını hareketlendirdi.

Ölüm, insanoğlunun en büyük gerçeği olmasına rağmen varoluşundan beri çözememiş olduğu ve konuşulmasına dahi soğuk baktığı tuhaf bir konudur. Aslında bir canlının doğumundan itibaren, ölüme doğru ilerleyen süreci de başlamış olur. Yani yaşanılan her an, ölüme biraz daha yaklaşmaktır.

Bir insanın başka bir insan üzerinde tahakküm kurması, belki de insanlık tarihi kadar eskidir. Aslında her ikisi de aynı türden olan canlılardan birinin, diğerini sadece güçsüz olduğu için kullanması durumu, insanoğlunun hiçbir zaman aşamayacağı parodokslarından biridir.